ညီမေလးအတြက္ေပးစာတေစာင္

အေဖေမတို ့နဲ ့
တသက္တာေ၀း..။

ငါတုိ ့ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္လဲ
တေျမဆီေ၀း
ညီမေလး”မိေအး”..
အစ္ကိုႀကီးစာေရး လုိက္တယ္။

ကိုယ့္တက္နဲ ့ကိုယ္
ေလွာ္ခတ္ေနရတဲ့ ငါ့ညီမ
မင္းဟာဘ၀ေက်ာင္းသူတေယာက္။

ငါ့ညီမ
မင္းရဲ ့ဘ၀လြယ္အိတ္ထဲ
မာနစာအုပ္ထူထူႀကီးလဲ
လြယ္ထည့္မထားပါနဲ ့။

အတၱနက္နက္ခဲတံႀကီးနဲ ့
ဘ၀ေကာက္ေၾကာင္းေတြလဲ
မဲမဲညစ္ညစ္ မေရးျခစ္ေလနဲ ့ကြယ္။

အျမင္နဲ ့အျမင့္ ဟာ
အစက္ကေလးတစက္ပဲကြာတယ္
ညီမေလးေရ့...။

အလင္းနဲ ့အေမွာင္ဟာ
လက္ေဖ်ာက္တခ်က္တီးပဲ
ညီမေလး..ရဲ့။

အသက္ရွုေပါက္ဆိုတာ
မ်က္နာမျပရဲသူေတြမွာလည္းရွိၾကတာပဲကြ။

ညီမေလး
အပါးလႊာဆံုးစကၠဴေလးဟာလဲ
သစ္သားေလးပါပဲကြယ္။

ညီမေလးေရ
က်ီကန္းတိုင္းဟာလဲ
မမဲ(မည္း)ၾကဖူးကြဲ ့။

ဒါးျပတ္တာ အနာမဟုတ္ဖူးဆုိတာ
ငါ့ညီမေလးကို မေျပာေသးပါဘူးကြယ္။

ညီမေလးေရ
စာေၾကာရွည္ေနလိမ့္မယ္။

ေျပာင္းလြဲျခင္းတခုတည္း
တည္ၿမဲတဲ့ေလာက
ျမင္ျမင္သမွ်
ကမၻာႀကီးရဲ ့အပိုင္းအစ
ေျပာင္းလဲပ်က္စီးၾကလဲ
ငါဟာ ၿမဲတယ္လုိ ့
ငါ့ညီမဘယ္လုိယူဆမလဲကြယ္။

အတံု ့အလွည့္ယဥ္ေက်းမွဳၾကား
ငါ့ညီမ
သတိထားပါကြယ္။

ၾကက္သြန္ခြံပါးပါးေလးျခား
အမွန္နဲ ့အမွား
ဓမၼဒါး ေသြးမထားရင္
ပညတ္တံတားေပၚ
ေယာင္ရမ္းေအာ္ရင္း
အေျခမေတာ္ေခ်ာ္ၿပီး
ေဂ်ာက္ႀကီးအတြင္းလဲ က်ႏိုင္ရဲ ့ကြယ္။

အတၱဟိတိ အတၱေနာ နာေထာ
ဒီသေဘာကိုလဲ
ငါ့ညီမရင္ထဲ
အၿပီးတိုင္ေသာ့ခတ္သိမ္းဆည္းထားေပေတာ့ကြယ္။

ကဲ..ညီမေလးေရ ့....
သခၤါရ အတံု ့အလွည့္နဲ ့
ဒီကမၻာႀကီးကိုႏုတ္မဆက္ၾကေသးခင္
ငါ့တို ့ေမာင္ႏွမ
ျပန္ဆံုၾကခ်င္ေသးတယ္ကြယ္။


ခ်စ္ရေသာတဦးတည္းညီမေလးသုိ ့

ခရီးသည္ႀကီး ေရကူ:ေနသည္

အ၀ိဇၨာဆုိတာနဲ ့
တဏွာေပါင္းဖက္ၿပီး
က်ဳပ္ကို ပင္လယ္တခုထဲ
ကန္ခ်ခဲ့ၾက။

မဏိေမခလာ
သူလာမကယ္ဘူး
ကူးခတ္ေနရတာက ေန ့စဥ္ရက္ဆက္။

မင္းဧကရာဇ္ မျဖစ္ခ်င္ေပမဲ့
ဒီေရ
ဒီေလ
ဒီလွိဳင္း
ဒီငါး ငါးမန္းဆိုး
ဒီငါး ငါးမန္းဆိုး
ဒီလွဳိင္း
ဒီေလ
ဒီေရ
ကူးခတ္ေနဆဲ။

အတၱဟိတိ အတၱေနာ နာေထာ ဆိုေတာ့
......................................................။

ကဗ်ာမဆန္ေသာ ဇာတ္လမ္းတပုဒ္

က်ဳပ္ဆိုတဲ့
က်ဳပ္ဟာ
ဒီကမာၻႀကီးရဲ ့ အပိုင္းတစ
က်ဳပ္ဘာမွေရေရရာရာ
မေသခ်ာေသးတဲ့အခ်ိန္
က်ဳပ္ကိုထုဆစ္ခဲ့တဲ့
ေမတၱာရွင္ေနမင္းႀကီးက
နဲနဲေလး အလင္းျဖာခဲ့ဖူးရဲ ့
ဒါ တေထာင့္ကိုးရာေျခာက္ဆယ့္ႏွစ္ကပါ။

လင္းၾကက္ေအာ္သံ
က်ဳပ္ဘ၀ထဲ မသဲကြဲေသးတဲ့အခ်ိန္
ျဗမၼာစုိရ္တရားေတြ
ျပည့္လွ်ံေနတဲ့
ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေလး
အလင္းျဖာေပးတတ္တဲ့
လျပည့္၀န္းႀကီး
ေရတိမ္နစ္ခဲ့
ဒါ တေထာင့္ကိုးရာခုႏွစ္ဆယ့္ေလး ကပါ။

ဒီလုိနဲ ့ပဲ
လွမ္းေလွ်ာက္တတ္တဲ့
ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း
က်န္ခႏၶာေဗဒေတြကို
အတၱဟိတိ အတၱေနာ နာေဌာနဲ ့
ခံုခံုမင္မင္
ရင္းရင္းနီးနီး
တြယ္တာေပါင္းဖက္ၿပီး
ဤခရီးမနီးေပမဲ့
ရမ္သမ္ဆန္တဲ့
”ဘ”ကံုးနဲ ့”၀”လံုးေပါင္းဖြဲ ့မွဳကို
ပဥၥလက္မာယာမ်ားတဲ့
လက္ေ၀ွ ့ေက်ာ္ရွစ္ေဖၚနဲ ့
ကၽြမ္းကၽြမ္း၀င္၀င္ထုိးသတ္ရင္း
တက္ဆင္း နိမ့္ျမင့္
ေကြ ့ေကာက္ ငိုရီ(ရည္)
ထုိ.အထိုထိုေတြကို
ေရေလာင္းေပါင္းသင္
ေရာင္စင္ေတြကိုျမင္တတ္ေအာင္
ျပဳစုခဲ့ရ
ဒါ က်ဳပ္ဘ၀ေပါ့။

အဲဒီဘ၀ေလးကို
လက္က်န္ ဧကရာဇ္နဲ ့
ေနာက္လုိက္အေႂကြေကာက္သူေတြက
”အိုက္ခမန္း”လုိတခါ
ခ်က္တီး”လုိတလည့္
က်ဳပ္တို ့ရြာ
က်ဳပ္တို ့ဘ၀ကို
လည့္လည္ထြန္ေရးညွက္လုိက္ၾကတာ
ျပားျပားကိုခ်ပ္
ဖြတ္ဖြတ္ကိုေၾကလို ့။

ညေမႊးပန္း

တေစၦရဲ ့ ကမၻာတခုပမာ
ညအခါမွာထိန္ထိန္သာတဲ့
ေမတၱာမပါတဲ့အခ်စ္ပြဲေတြ-ႏြဲ
ပန္းခင္းႀကီးက
စည္ပဲစည္ကားလြန္တယ္။

ပန္းခင္းရဲ ့သခင္
သူ ့အသြင္က
ေႂကြေတာမယ့္ ႏွင္းဆီ
ပြင့္ခ်ပ္ပမာ
သူ ့ႏုတ္ခမ္းလႊာ
လုိတာထက္ပိုေနေပါ့။

လင္းလက္ေနတဲ့
ေဘာဂေဗဒေရာင္ မ်က္လံုး
လာလာသမွ်ပိတုန္းေတြကို
ေၾကာင္လက္သဲၾကားက
ႂကြက္ကေလးကိုကစားသလုိ
ကၽြမ္းက်င္မွဳေတြက ပါရဂူေျမာက္လုိက္တာ
ဟိရိၾသတၱပၸေတြက ဗလာ။

ေရာင္စံုပန္းပြင့္မ်ားစြာ
ေဖၚေရြသူ
ေၾကာက္ရြံ ့သူ
အလုိ မတူသူ
အလုိတူသူ
ဘယ္လုိပင္
အလိုတူတူ-မတူတူ
မနက္ျဖန္အူစုိဖို ့
တညတာေျဖေဖ်ာ္လို ့
ျမန္ျပည္ရဲ ့
တိုးတက္တဲ့ အနိမ့္ခန္း
ညမွာ ပြင့္တဲ့ပန္းေလးေတြ။

သူတို ့သမီးမ်ား
ပန္းတံတားေပၚမွာ
လုိအပ္တာအကုန္ရ
ျပည့္စံုႂကြယ္၀
အဲဒီဘ၀ ရထားၾကရင္
ညဥ့္ငွက္
ဘယ့္အတြက္ျဖစ္ရပါ့မလဲ။ ။

သစ္ပင္တပင္ရဲ ့အထၳုဳပၸတၱိ

ဒီအပင္ေပၚမွာ နားေန
ဒီအရြက္အရိပ္ကို ခုိလံု
ဒီပင္စည္ကို အကာအကြယ္
ဒီအသီးေတြကို စားသံုး
ဒီလုိနဲ ့ၿပီးဆံုးမသြားခဲ့
ဒီအပင္ကို ထုိးဆိပ္
ဒီအရြက္ကို ကိုက္ေခၽြ
ဒီပင္စည္ကို ကုတ္ဖဲ့
ဒီအသီးေတြကို အတၱအတြက္ ေ၀ငွ
ဒီလုိနဲ ့ေနာက္ဆံုးက်
ဒီအပင္သံုးမရဘူးဆို
ဒီလုိဟုိလုိ အျပစ္ဆို စြန္ ့ခြါသြားခဲ့
ဒီလုိလဲလုပ္ရက္ၾကေသးတယ္ေနာ္
ဒီဘ၀ေတာ့
ဒီတခါသာႀကံဳပါရေစေတာ့။

ဒ.ေဒြးတလံုးမွ ၀ုိင္းေအာင္မေရးႏိုင္တဲ့ငါ
ဒီအပင္ႀကီးကိုေတာ့
ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။

အေငြ ့ပ်ံေသာက

ငါ
မငိုပါဘူး
ရႊဲစိုလုိ ့
တဲြခိုက်လာတာ
ခါးသီးမွဳေ၀ဒနာေတြ
ပူျပင္းတဲ့


ႏွလံုးသားဓါတ္ေပါင္းဖုိေပၚက
အေငြ ့ပ်ံေသာကရဲ ့
ကိုယ္စားႁပုေရၾကည္ေတြပါ
ဒါကို
ငိုျခင္းရဲ့သေကၤတ
မ်က္ရည္လုိ ့ေခၚၾကတာလား။

မိသံစဥ္

တြန္သံခ်ိဳတဲ့
ႀကိဳးၾကာတေကာင္လုိ
လွလွပပႂကြႂကြရြရြ
ကဗ်ာတမွ်ေျပာဆုိတတ္တဲ့
မိသံစဥ္။

မင္းရဲ ့သာယာႏူးၫံ့မွဳ
သံသာေၾကာမွာ
ေမ်ာပါသြားရင္း
ရြက္မဲ့တက္က်ိဳးသြားလည္း
လက္ထုိးေလွာ္ဖုိ ့
မႀကိဳးစားခ်င္ဘူးကြယ္
ရင္နဲ ့မွၾကားရတဲ့
မင္းဆီက ကဗ်ာသံစဥ္ေတြ
ဆိတ္သုန္းေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာစိုးလုိ ့။

မင္းကိုအျပစ္မျမင္ဘူးမိသံစဥ္
ငါ့အသဲျပင္မွာ
ထီးတင္နန္းေဆာက္
ဘုရင္မတေယာက္လုိ
ငါ့ႏွလံုးသားကို
အုပ္ခ်ဳပ္မင္းမူလုိက္စမ္း
၀ပ္တြားနာခံဖို ့အသင့္ပါ။

ငါ ေတြ ့လုိက္တယ္မိသံစဥ္
အေရာင္ေသြးစံုလွလွပပနဲ ့
လြမ္းေတးရွင္ေရႊဥၾသ
ဘာမေျပာညာမေျပာ
သ၀န္တုိတဲ့သေဘာနဲ ့
ခပ္ေသာေသာေလး
အေ၀းဆံုးကို အားသြန္ပ်ံထြက္သြားတယ္
ပ်ံပါေစေလ
သူက ဥၾသ...ဥၾသ...
သံခ်ိဳတြန္တာကလြဲလုိ ့
မင္းေလာက္မွ သံစဥ္မထြင္ႏိုင္တာ။

ငါေတြ ့လုိက္ေသးတယ္ မိသံစဥ္
ေရာင္စဥ္လွလွ
ေခါင္း(ေဂါင္း)ၿငိမ့္ျပတတ္တဲ့
အေရာင္ေျပာင္းထိုထုိ
ကိုေရႊပုတ္သင္ၫို
မင္းကိုသ၀န္တုိ
မလုိလို ့ထင္ရဲ ့
သာဘာ၀ရဲ ့ဆန္ ့က်င္ဘက္
ေခါင္းခါျပၿပီးထြက္သြားေလရဲ ့
သြားပါေစေလ
သူက ဟုတ္ကဲ့..ဟုတ္ကဲ့...
ေခါင္းၿငိမ့္တဲ့အက်င့္ကလဲြလုိ ့
မင္းေလာက္မွ
အေရာင္ေျပာင္း၊ ေခါင္းၿငိမ့္ ေခါင္းခါ
မကၽြမ္းက်င္တာ။

မိသံစဥ္
အနီေရာင္ဟာ
ရဲရင့္ျခင္း ျပတ္သားျခင္းတဲ့
မင္းဆီက ယုိစီးဖိတ္က်လာမယ့္
လမ္းခြဲေရး
အနီေရာင္ေတြေတာ့
ငါ့ရင္ျပင္ ႏွလံုးသားေပၚ
နဲနဲေလးမွ
လမ္းေခ်ာ္ၿပီး ဖိတ္စဥ္က်မလာဖို ့
မက္မက္ေမာေမာနဲ ့
ဘုရားသခင္မ်ားထံ
ဆုေတာင္းမိတာစကၠန္ ့အမွ်ပါပဲ။

တကယ္ပါမိသံစဥ္
မင္းက မီးလွ်ံဆို
ငါက ဖိုးဖလံ
ဒါေပမဲ့
ကုမုျဒာၾကာပန္းအသြင္
မင္းအတြက္ေတာ့
ငါက လေရာင္ပဲျဖစ္လုိက္မွာပါ။