ေနာက္ဆံုးစကၠန္ ့မေရာက္မွီ

ေႏြတေန ့ရဲ ့တနံနက္
ကိုးနာရီသံ ခ်က္-ခ်က္
ငါ မွန္ၾကည့္ျဖစ္လုိက္တယ္။

အမဲတ၀က္အျဖဴေရာယွက္
ငါ့ဦးေခါင္းထက္က ဆံပင္ေတြျဖစ္ေနပံု။

သြားပြတ္တံကို လွမ္းအယူ
ေသြးမပူလုိ ့လား
ဇရာျငဴစူလုိ ့လား
ငါ့ ခါးၾကားက ေဂ်ာက္ကနဲျမည္
အေျဖာင့္ျပန္ဆန္ ့လုိ ့မရေတာ့ၿပီ။

စကၠန္ ့အဆက္ ဆက္
တခ်က္ခ်က္ျမည္သံ
ေသမင္းေစတမာန္ျဖစ္ေနခဲ့။

မေသခင္စပ္ၾကား
လူသားကမၻာအတြက္
ဘာလုပ္ျဖစ္ၿပီးၿပီလဲ
ဘာလုပ္ေနတာလဲ
ဘာလုပ္အံုမွာလဲ။

ငါ့အသဲ ဟုိက္ထရိုဂ်င္

အျမင့္နန္းေပၚ
သဇင္ သစ္ခြ
ပိေတာက္ ငု၀ါ
အျမင့္ပန္းမာလာေတြထဲက
ရိုးရိုးယဥ္ယဥ္
ယ်ဥ္ယ်ဥ္ရိုးရိုး
ငါ့ ရင္ကိုတိုး၀င္ထိုးေဖါက္
အသဲစုိင္ေရာက္ေအာင္။

ခေရ.....
ျမွားတိုတေခ်ာင္း
ထုတ္ျခင္းခတ္ထုိးေဖါက္သြားလဲ
မင္းအေပၚ ငါ့အတြယ္အတာ
အခ်စ္ျမွားရွည္တေခ်ာင္းက
ငါ့ရင္ဘတ္ထဲ
ၿငိတြယ္စြဲၿမဲေနတံုးပဲ
မိခေရ.....။

ငါ့ရဲ ့
လည္ေခ်ာင္းအခ်ဳပ္ေထာင္ထဲ
မင္းကိုေတြ ့တဲ့ေန ့ကစ
တမ္းတမ္းတတ
ႏွစ္ရွည္လမ်ားအက်ဥ္းက်ေနတဲ့
စကားစုေတြ
ရင့္က်င့္ထိုးေဖါက္
အခ်ဳပ္ေထာင္အျပင္ေရာက္ေတာ့
ဘာသာေဗဒနဲ ့
ရင္းႏွီးေပါင္းဖက္
မင္းကိုခ်စ္တယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း
ေတာ္လဲ သံလုိ
ျမည္ဟီးသြားေပါ့။

ထပ္ဆင့္
ထပ္ဆင့္
ထပ္ဆင့္ျမည္ဟီးတဲ့ဒီအသံ
ေက်ာက္သားနံရံ ကြဲေၾကေလာက္လဲ
ထူးကဲေနတာက
သတၱ၀ါ ဘယ္ကစ
အေျဖရွာမရတဲ့ပုစၦာထက္
မင္းဆီမွာ မီးစိမ္းပ်က္ေနတဲ့အေၾကာင္း
အေၾကာင္းျပခ်က္
ဘာလဲ ဆိုတာပို ပိုခက္။

မိခေရ...ရယ္
ငါ့ႏွလံုးသားေတြဟာ
ဆားျဖဴးရင့္စ္ အက္စက္အစားခံရတဲ့
သြပ္စ”ေလးေတြလုိ
တေရြ ့ေရြ ့၀ါးမ်ိဳခံရ
ဟုိက္ထရိုဂ်င္ဘ၀
ဘ၀ပ်က္ၿပီး
အေ၀းကိုလႊင့္ရေတာ့မွလားကြယ္။ ။

ႏွစ္ကိုယ့္တစိတ္ တုိးတိုးတိတ္တိတ္

အ၀ိဇၨာဖိစီး
တဏွာမီးေတြနဲ ့
မေသခ်ာတဲ့
ေနထုိင္ျခင္းကို
က်ားကုတ္က်ားခဲ တည္ေဆာက္
ေသခ်ာတဲ့
ေသျခင္းတရားကို
ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္
ဂုဏ္ေျမာက္လုိက္တဲ့ တဏွာ
အစြမ္းထက္လုိက္တဲ့ တဏွာ
ကၽြမ္းက်င္လုိက္တဲ့ တဏွာ။

အဲဒီၾကားထဲ
ေရာင္စံုရမၼက္ေတြက
အငုိက္ေခ်ာင္း အလစ္တိုး၀င္
ဘ၀င္ကိုခုိက္လုိ ့
ခုိက္လုိက္တဲ့ ဘ၀င္
၀န္းက်င္ကေတာင္
မ်က္လံုးၾကက္ေျခခတ္ေတြနဲ ့
ရြဲ ့ေစာင္းၾကည့္ၾက။

တကယ္ေတာ့
အက်ိဳးတရားေတြက
အေၾကာင္းတရားေတြနဲ ့
ႏွစ္ကုိယ့္တစိတ္
တုိးတုိး တိတ္တိတ္
ေပါင္းသင္းေနထုိင္ၿပီးသား။ ။

အစြန္ ့ျပစ္ခံ ဘူတာေလး

မိခေရ...ေရ....
အခ်စ္ေျပမလြယ္ခ်င္ဘူးကြယ္။

မင္းရဲ ့မ်က္နာခ်ိဳေလးက
ေလးႏွစ္ေလးမိုး
ေမတၱာမိုးေတြရြာသြန္းၿဖိဳးၿပီးကာမွ
ဘယ္အာရံု
ဘယ္အၿငိဳးေၾကာင့္
ေမတၱာ ဘရိတ္အုပ္
အမုန္းတရားေတြနဲ ့
ေနာက္ဆုတ္သြားရတာလဲကြယ္။

သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္
ထိမ္းသိမ္းရမယ့္အေၾကာင္းရယ္
ကမၻာဦးေတးဂီတကို
တီးမွုတ္ကခုန္ခဲ့ၾကတာရယ္
ငါ တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ရဲ ့
လူ ့သမိုင္းတာ၀န္ေက်ခဲ့တာေတြ
မင္းေမ့သြားၿပီေနာ္..။

ငါသိလုိက္ပါၿပီ.ခေရ..ရယ္
ကံၾကမၼာဟာ
သံခြါတပ္ၿပီးစ
ျမင္းရိုင္းတေကာင္လုိ
ဒံုးစိုင္းၿပီးရိုင္းရိုင္းစုိင္းစိုင္းနဲ ့
တံခါးမေခါက္ပဲ
ဂမူးရွဴးတိုး၀င္လာတတ္ေလရဲ ့ကြယ္။

တကယ္ပါ မိခေရ..ရယ္....
ငါ ေမ့မလြယ္ပါဘူး
ဘ၀ရဲ ့မီးႏွင္းပြဲေတာ္ေတြက
ေပ်ာ္စရာ မဟုတ္ခဲ့ေပမဲ့
မင္း..ငါနဲ ့အေဖၚပါခဲ့တာေတြ။

ခရ...ရယ္.......
မင္းသာခြင့္ျပဳခဲ့မယ္ဆုိရင္
မင္းဟာလည္း ရထားတစင္းဆိုရင္
မင္းဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀းေမာင္းႏွင္သြားပါေစ
ဘယ္ဆီကိုပဲေမာင္းႏွင္သြားပါေစ
ပ်ံေလတဲ့ငွက္ခါး
မင္းနားဖုိ ့အတြက္
ငါဟာ ဘူတာရံုေလးျဖစ္ပါရေစကြယ္။

ညီမေလးအတြက္ေပးစာတေစာင္

အေဖေမတို ့နဲ ့
တသက္တာေ၀း..။

ငါတုိ ့ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္လဲ
တေျမဆီေ၀း
ညီမေလး”မိေအး”..
အစ္ကိုႀကီးစာေရး လုိက္တယ္။

ကိုယ့္တက္နဲ ့ကိုယ္
ေလွာ္ခတ္ေနရတဲ့ ငါ့ညီမ
မင္းဟာဘ၀ေက်ာင္းသူတေယာက္။

ငါ့ညီမ
မင္းရဲ ့ဘ၀လြယ္အိတ္ထဲ
မာနစာအုပ္ထူထူႀကီးလဲ
လြယ္ထည့္မထားပါနဲ ့။

အတၱနက္နက္ခဲတံႀကီးနဲ ့
ဘ၀ေကာက္ေၾကာင္းေတြလဲ
မဲမဲညစ္ညစ္ မေရးျခစ္ေလနဲ ့ကြယ္။

အျမင္နဲ ့အျမင့္ ဟာ
အစက္ကေလးတစက္ပဲကြာတယ္
ညီမေလးေရ့...။

အလင္းနဲ ့အေမွာင္ဟာ
လက္ေဖ်ာက္တခ်က္တီးပဲ
ညီမေလး..ရဲ့။

အသက္ရွုေပါက္ဆိုတာ
မ်က္နာမျပရဲသူေတြမွာလည္းရွိၾကတာပဲကြ။

ညီမေလး
အပါးလႊာဆံုးစကၠဴေလးဟာလဲ
သစ္သားေလးပါပဲကြယ္။

ညီမေလးေရ
က်ီကန္းတိုင္းဟာလဲ
မမဲ(မည္း)ၾကဖူးကြဲ ့။

ဒါးျပတ္တာ အနာမဟုတ္ဖူးဆုိတာ
ငါ့ညီမေလးကို မေျပာေသးပါဘူးကြယ္။

ညီမေလးေရ
စာေၾကာရွည္ေနလိမ့္မယ္။

ေျပာင္းလြဲျခင္းတခုတည္း
တည္ၿမဲတဲ့ေလာက
ျမင္ျမင္သမွ်
ကမၻာႀကီးရဲ ့အပိုင္းအစ
ေျပာင္းလဲပ်က္စီးၾကလဲ
ငါဟာ ၿမဲတယ္လုိ ့
ငါ့ညီမဘယ္လုိယူဆမလဲကြယ္။

အတံု ့အလွည့္ယဥ္ေက်းမွဳၾကား
ငါ့ညီမ
သတိထားပါကြယ္။

ၾကက္သြန္ခြံပါးပါးေလးျခား
အမွန္နဲ ့အမွား
ဓမၼဒါး ေသြးမထားရင္
ပညတ္တံတားေပၚ
ေယာင္ရမ္းေအာ္ရင္း
အေျခမေတာ္ေခ်ာ္ၿပီး
ေဂ်ာက္ႀကီးအတြင္းလဲ က်ႏိုင္ရဲ ့ကြယ္။

အတၱဟိတိ အတၱေနာ နာေထာ
ဒီသေဘာကိုလဲ
ငါ့ညီမရင္ထဲ
အၿပီးတိုင္ေသာ့ခတ္သိမ္းဆည္းထားေပေတာ့ကြယ္။

ကဲ..ညီမေလးေရ ့....
သခၤါရ အတံု ့အလွည့္နဲ ့
ဒီကမၻာႀကီးကိုႏုတ္မဆက္ၾကေသးခင္
ငါ့တို ့ေမာင္ႏွမ
ျပန္ဆံုၾကခ်င္ေသးတယ္ကြယ္။


ခ်စ္ရေသာတဦးတည္းညီမေလးသုိ ့

ခရီးသည္ႀကီး ေရကူ:ေနသည္

အ၀ိဇၨာဆုိတာနဲ ့
တဏွာေပါင္းဖက္ၿပီး
က်ဳပ္ကို ပင္လယ္တခုထဲ
ကန္ခ်ခဲ့ၾက။

မဏိေမခလာ
သူလာမကယ္ဘူး
ကူးခတ္ေနရတာက ေန ့စဥ္ရက္ဆက္။

မင္းဧကရာဇ္ မျဖစ္ခ်င္ေပမဲ့
ဒီေရ
ဒီေလ
ဒီလွိဳင္း
ဒီငါး ငါးမန္းဆိုး
ဒီငါး ငါးမန္းဆိုး
ဒီလွဳိင္း
ဒီေလ
ဒီေရ
ကူးခတ္ေနဆဲ။

အတၱဟိတိ အတၱေနာ နာေထာ ဆိုေတာ့
......................................................။

ကဗ်ာမဆန္ေသာ ဇာတ္လမ္းတပုဒ္

က်ဳပ္ဆိုတဲ့
က်ဳပ္ဟာ
ဒီကမာၻႀကီးရဲ ့ အပိုင္းတစ
က်ဳပ္ဘာမွေရေရရာရာ
မေသခ်ာေသးတဲ့အခ်ိန္
က်ဳပ္ကိုထုဆစ္ခဲ့တဲ့
ေမတၱာရွင္ေနမင္းႀကီးက
နဲနဲေလး အလင္းျဖာခဲ့ဖူးရဲ ့
ဒါ တေထာင့္ကိုးရာေျခာက္ဆယ့္ႏွစ္ကပါ။

လင္းၾကက္ေအာ္သံ
က်ဳပ္ဘ၀ထဲ မသဲကြဲေသးတဲ့အခ်ိန္
ျဗမၼာစုိရ္တရားေတြ
ျပည့္လွ်ံေနတဲ့
ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေလး
အလင္းျဖာေပးတတ္တဲ့
လျပည့္၀န္းႀကီး
ေရတိမ္နစ္ခဲ့
ဒါ တေထာင့္ကိုးရာခုႏွစ္ဆယ့္ေလး ကပါ။

ဒီလုိနဲ ့ပဲ
လွမ္းေလွ်ာက္တတ္တဲ့
ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း
က်န္ခႏၶာေဗဒေတြကို
အတၱဟိတိ အတၱေနာ နာေဌာနဲ ့
ခံုခံုမင္မင္
ရင္းရင္းနီးနီး
တြယ္တာေပါင္းဖက္ၿပီး
ဤခရီးမနီးေပမဲ့
ရမ္သမ္ဆန္တဲ့
”ဘ”ကံုးနဲ ့”၀”လံုးေပါင္းဖြဲ ့မွဳကို
ပဥၥလက္မာယာမ်ားတဲ့
လက္ေ၀ွ ့ေက်ာ္ရွစ္ေဖၚနဲ ့
ကၽြမ္းကၽြမ္း၀င္၀င္ထုိးသတ္ရင္း
တက္ဆင္း နိမ့္ျမင့္
ေကြ ့ေကာက္ ငိုရီ(ရည္)
ထုိ.အထိုထိုေတြကို
ေရေလာင္းေပါင္းသင္
ေရာင္စင္ေတြကိုျမင္တတ္ေအာင္
ျပဳစုခဲ့ရ
ဒါ က်ဳပ္ဘ၀ေပါ့။

အဲဒီဘ၀ေလးကို
လက္က်န္ ဧကရာဇ္နဲ ့
ေနာက္လုိက္အေႂကြေကာက္သူေတြက
”အိုက္ခမန္း”လုိတခါ
ခ်က္တီး”လုိတလည့္
က်ဳပ္တို ့ရြာ
က်ဳပ္တို ့ဘ၀ကို
လည့္လည္ထြန္ေရးညွက္လုိက္ၾကတာ
ျပားျပားကိုခ်ပ္
ဖြတ္ဖြတ္ကိုေၾကလို ့။